Afgelopen vrijdag, 14 augustus, overleed Peter Barreveld op 72-jarige leeftijd. Met zijn overlijden verliest Hellas een bekende en betrokken oud-speler, trainer en clubman. Wij kijken met warmte terug op de vele jaren waarinzijn leven, en die van de familie, met Hellas verbonden was.
Peter had thuis altijd al een groot voorbeeld, zijn vader Sim. Hij was een van de leiders binnen Hellas, naast zijn werk als gymleraar op het Grotius Lyceum en later als speldocent van de HALO. Ook zijn moeder was gymdocent. Het was het bijna vanzelfsprekend dat Peter later in de voetsporen van zijn ouders zou treden. Zo werd hij inderdaad gymleraar, net als zijn zus Inge. Peter trainde onder meer de Heren-A-jeugd.
Een schutter met grote sprong
Als handballer beschikte Peter over de nodige kwaliteiten. Peter was vroeger een goede linksopbouwer bekend om zijn sprongkracht en genadeloze schot. Hij speelde onder meer metKees den Dulk, Nico Stet, Rene Brienen, Fred Berendsen en Roland Kersten. Omdat Hellas in Den Haag op dat moment geen trainingsgelegenheid had, werd uitgeweken naar de Vliegermolen in Voorburg. De ritjes naar de Vliegermolen leken meer op F1 races, dan op een rustig ritje naar een training. Zo was Peter dan ook wel weer, waarbij hij natuurlijk zeer trots was op zijn Citroen DS (gele break).
De familie Barreveld en Hellas
Peter stond bovendien niet op zichzelf binnen de club. Zijn broer Rob en zussen Inge en Wendie hebben eveneens bij Hellas gehandbald. De familie Barreveld was daarmee jarenlang stevig verweven met de vereniging. Ook Peter zelf bleef zich na zijn actieve spelersloopbaan voor Hellas inzetten. Van 1991 tot 1993 was hij trainer van de Heren-selectie, die toen op 1e divisie niveau speelde. Daarna namen Maarten Visser en Niek Wissink het van hem over.
Na zijn actieve periode bij Hellas ging Peter bij Hermes spelen. De band met Hellas bleef echter bestaan. Later kwam Peter regelmatig kijken bij zijn zoon Tjalle, die bij jeugd en de herenselectie van Hellas speelt. Een leven vol herinneringen, binnen Hellas blijven deze herinneringen bestaan. Wij denken aan hem als die jonge speler met zijn krachtige sprongschot, de trainer, de liefhebber van de club, maar ook aan de gesprekken na afloop van wedstrijden, met een drankje erbij.
Wij wensen Noortje, Merel, Lieke, Tjalle en de rest van de familie de kracht toe om dit grote verlies een plek te geven.
